Over mij

Op 8 januari 1981 werd een jongentje geboren in huize Spier. Zijn naam was Virgil. Vlak voor zijn puberteit kwam zijn moeder thuis en keek met een frons naar het plafond. Er waren handafdrukken op het plafond. Blijkbaar had Virgil heel de middag lopen kijken of hij springend met twee handen tegelijk het plafond kon aanraken. Uiteindelijk was het hem gelukt.

You miss 100% of the shots you never take.

Sinds jonge leeftijd was Virgil al op zoek naar de grenzen van zijn eigen lichaam. Kon hij over die sloot van 5 meter breed springen? Kon hij op de fiets sneller dan bus 23 bij de atletiekbaan komen terwijl ze tegelijk vertrokken? Zijn ouders zetten hem al snel op sport. Niet omdat dat nou zo gezond was. Ze konden hem niet bijbenen.

The harder you work, the harder it is to surrender.

Eerst op gymnastiek en toen op judo. Toen kwam een keerpunt in zijn leven. Al wist hij het toen nog niet. Een leraar liep naar zijn ouders toe en zei: je moet uw zoon op atletiek zetten, hij is echt heel snel. Al snel werd hij een van de snelste van de club. Daarna een van de snelste van de regio. Toen kwamen zijn eerste Nederlandse Kampioenschappen en jaar na jaar werd virgil derde achter zijn latere beste vrienden Ludrick Berrenstein en Gregory Sedoc.

I have failed over and over again and that is why I succeed

Totdat hij 18 werd. Ineens werd hij Nederlandse Kampioen op de 100m, de 200m, werd tweede op de horden en derde op het verspringen. Allemaal in een weekend. Twee weken daarna haalde hij ook zijn eerste internationale toernooi. Het Wereld Kampioenschap voor junioren in Chili. Hierna volgde EK’s en zelfs de Olympische spelen van 2008 met het estafette team! Hier werd de droom geboren om de Olympische spelen individueel te halen. Deze droom is nog steeds in uitvoering.

The difference between failure and success is doing a thing nearly right and doing it exactly right.

In 2006 kwam daar nog een ambitie bij. Hij hoorde van zijn coaches. ‘virgil je denkt teveel na. Je moet gewoon hard sprinten en je lichaam zijn werk laten doen’. Hij hoorde van uit verschillende hoeken: ‘waarom word je geen coach‘? En waarom zou hij dat niet doen? Al die kennis die hij opdeed van de beste coaches en specialisten. Alle praktijk ervaringen die hij en zijn medeatleten opdeden. Hij had een goed oog voor techniek en al stond hij er nog niet bij stil had hij ook een visie voor bewegen die werkte. Hij wou personal trainer en coach worden!

I am not looking for an excellent game. What good is a perfect game if I can't repeat it? I am looking for game excellence.

Vanaf toen ging hij ook actief op zoek naar wetenschappelijke boeken over bewegen, sprinten, springen en alles wat ook maar enigszins te maken had met het fysieke stelsel. Daarnaast ging en gaat hij nog steeds op zoek naar de goeroes van de wereld. Boeken vertelden hem veel, maar het opzoeken van deze specialisten gaven hem een unieke kijk op het lijf!

Losers quit when they're tired.  Winners quit when they've won.